VAKANTIE 2006: ZUID- AFRIKA
Vrijdag 23 juni
De vakantie begint al om 04.30uur in de ochtend! We staan op en maken de laatste dingen klaar voor vertrek. Om 05.30uur vertrekken we richting Zwolle. Voordat we Deventer uit zijn merken we al dat we de creditcard vergeten zijn… Dus weer terug en even later proberen we het nog een keer. We zijn tegen 06.15uur in Zwolle bij Chris en Nathalie. Daar laten we de auto staan en Chris brengt ons naar het station. Om 06.48uur vertrekken we met de trein richting Schiphol. Om 08.30uur zijn we ingecheckt en we mogen dus mee met het vliegtuig naar Afrika! Om 10.00uur mochten we instappen en uiteindelijk vlogen we om 10.50uur weg van Amsterdam.
De vliegreis verliep zonder problemen. We hadden zelfs nog een TV-host in het vliegtuig zitten: Caroline Tensen!!!
Om 21.05uur landen we in Johannesburg, en kunnen we via de douane beginnen met het wachten op de bagage. Gelukkig hadden we vrij snel alles bij elkaar en konden we op weg naar onze familie. We werden opgewacht in de hal door Herman, Arne en Eric. We reden met de grijze VW Caravel naar Pretoria, daar kwamen we om 22.15uur aan. Cordy had de koffie al klaar staan!
Zaterdag 24 juni
Vandaag is Herman jarig! Dus we staan om 07.30uur al te zingen bij zijn bed. Een hele ervaring zo’n Duitse verjaardag! Na alle kado’s te hebben gegeven, worden we na het ontbijt door Cordy naar Menlyn Prak gebracht. Dat is het grootste overdekte winkelcentrum van het zuidelijk halfrond. Daar hebben we ons heel wat uurtjes vermaakt, souvenirs gekocht en lekker gelunched.
’s Avonds hebben we de verjaardag van Herman met nog wat schoonfamilie en vrienden gevierd. Daar was ook de eerste kennismaking met Udo en Christina. Om 22.00uur was iedereen weg en konden we naar bed.
Zondag 25 juni
We hebben een beetje kunnen uitslapen. We hadden gisteren al besloten dat we vandaag nog een keer naar het Leeuwenpark zouden gaan. Dus we vetrokken samen met Elana (nichtje) en de rest er naar toe. Daar hebben we de hyena’s, luipaard en veel leeuwen gezien.
We hebben prachtig kunnen toekijken hoe de leeuwen gevoerd werden, vlak bij onze auto. Dat was erg indrukwekkend!
In het park hebben we nog even de jonge/ tamme leeuwenwelpjes geaaid en met ze gespeeld.
Matthijs heeft er een kras op zijn hand aan over gehouden!
Daarna zijn we via de KFC naar huis gereden.
Om 16.00uur waren we volgegeten en konden we aan het harde werk beginnen, de auto moest ingepakt worden voor maandag!
Het was een boel werk, maar uiteindelijk leek alles er wel in te passen.
We zouden ’s avonds om 19.00uur naar een jongerendienst in de kerk, helaas kon dat niet doorgaan omdat er een stroomstoring was. We zijn toen snel weer naar huis gegaan, en konden uitgebreid voetbal kijken, hoe Nederland verloor van Portugal…L
Maandag 26 juni
Het is zover! Om 07.00uur worden we gewekt, we staan op, ontbijten en pakken de auto verder in.
Om 10.30uur rijden we weg van de Analeesstreet. We rijden nog even via het dichtstbijzijnde winkelcentrum om onze kaarten te posten en om nog wat verse broodjes te halen. Daarna gaat de echte reis beginnen.
We rijden nu met z’n zessen, omdat Fabi er nog niet bij is. Zij bleek deze week nog naar school te moeten en kon dus eigenlijk niet met ons mee op vakantie. Gelukkig was er nog een oplossing. Zij vliegt woensdag naar Windhoek en wij pikken haar daarop.
We rijden vanaf Pretoria naar het noord- westen. Op een gegeven moment komen we aan bij Pilanesberg, een groot natuurreservaat. Daar zien we veel wilde dieren, zoals de giraf, olifanten, bokken, apen, eland, nijlpaard, impala en zebra’s.
Tussen de middag eten we daar een broodje, omringt door de baboons, die ook graag een hapje mee willen eten.
We rijden het park weer uit en gaan richting Derdepoort, daar is de grens met Botswana.
Helaas zijn we daar nooit aangekomen. De route op de gewone kaart bleek niet te kloppen en we zijn toen helemaal verkeerd gereden, tevens kregen we onderweg de eerste papwiel (lekke band), links voor.
Aline was niet lekker en moest 2x braken. Ook hadden Udo en Christina problemen met hun auto, die wilde niet meer rijden. Al met al dus een problematische eerste dag.
Omdat Udo en Christina in Rustenburg waren, een plaats ongeveer 150 km ten westen van Pretoria, zijn wij daar ook heen gereden.
We hebben daar in de Orion Safari Lodge een overleg gehad en besloten dat we daar zouden slapen en de volgende dag moesten afwachten of de problemen van Udo’s auto opgelost zouden worden. En waarschijnlijk konden we dan woensdag weer opnieuw proberen de vakantie te beginnen.
Omdat de lodge niet genoeg kamers had moesten wij in de honyemoonsuite slapen… geen probleemJ.
We hebben die nacht heerlijk geslapen!
Dinsdag 27 juni
We zijn om 08.00uur opgestaan, en iedereen heeft heerlijk genoten van het uitgebreid breakfast. Behalve Aline, zij hield het bij een half croissantje…
Omdat we wisten dat de auto van Udo nog wel even op zich liet wachten hebben we besloten terug te gaan naar huis, om 11.30uur waren we weer terug in Pretoria. Daar hebben we de auto uitgepakt, schoongemaakt, reservebanden vervangen en nog 1 extra reserveband gekocht.
Omdat we woensdag pas weggingen hebben we Fabi ingelicht en zij kon haar vliegticket gelukkig nog annuleren. Zo kon zij dis ook gelijk met ons mee rijden naar Botswana.
Aline heeft daar de hele middag geslapen, en was toen weer behoorlijk op de been.
De auto van Udo en Christina is ondertussen weer helemaal in orde gemaakt, dus we kunnen morgen weer op pad!
Woensdag 28 juni
We gaan het nog een keer proberen!!!
Om 08.00uur zijn we opgestaan, hebben ontbeten en de auto ingepakt. Om 11.15uur arriveert Fabi, en we maken kennis met haar.
Om 11.50uur rijden we opnieuw weg van Pretoria in de hoop dat we nu wel in Botswana aankomen.
Udo en Christina zijn al in Gabarone, de hoofdstad van Botswana. Zij hebben daar een zaak en moeten nog wat dingen afhandelen. We ontmoeten elkaar daar weer.
Om 14.30uur hebben we nog even een tank- en KPPstop in Zeerust, vanaf daar is het nog zo’n 120 km naar Gabarone. Er is één ding wat heel erg opvalt onderweg: het regent!
Om 16.35 zijn we bij de grens van Botswana, een hele belevenis zo’n grens overgang. Eerst jezelf uitloggen in Zuid-Afrika en dan 200 meter verder jezelf inloggen in Botswana.
Aangezien Gabarone vlak over de grens ligt zijn we daar om 16.55uur. We hebben met Udo en Christina bij een winkelcentrum afgesproken. Daar halen we eerst een kop koffie voor iedereen, daar zijn we wel aan toe! Want we zijn in Botswana!!!
Een half uurtje later arriveren ook Udo, Christina en Alex. Gezamenlijk gaan we uiteten bij de Italiaan verder op. Hier hebben Matthijs en Arne hun eerste Heineken biertje!
We overnachten in het appartement van Udo en Christina. Morgen zetten we de reis voort, naar Namibië. We slapen om 20.30uur.
Donderdag 29 juni
We staan vroeg op, om 05.15uur. We pakken de auto weer in, en gelukkig is het droog geworden! De zon begint al op te komen. Om 07.00uur vertrekken we richting Namibië. We rijden zo’n 500km door de Kalahariwoestijn. Eigenlijk is dat een semi-woestijn, want er is allemaal lage begroeiing.
Om 16.30uur bereiken we de grens van Namibië en Botswana. Zonder problemen rijden we even later Namibië in. We hebben een uur tijdsverschil, dus gaat het horloge een uur terug in de tijd.
We gaan op zoek naar de gereserveerde camping in Gobabis: Kalahari bush Breaks. En daar komen we om 16.00uur aan.
We zetten de tenten op en Herman en Udo zorgen voor het warme eten op de braai. We genieten van de mooie zonsondergang en de rust. We warmen ons op bij het kampvuur, want het is ondertussen behoorlijk in temperatuur gedaald.
Om 20.00uur gaan we douchen om nog een beetje warm in bed te komen. Die nacht slapen we voor geen meter. Het is ongeveer rond het vriespunt en we kunnen geen van beiden warm worden, ondanks de 3 lagen kleding die we aan hebben. Het is een lange nacht en daarom zijn we ook blij als we om 06.00uur gewekt worden.
Vrijdag 30 juni
De eerste vakantie week is al weer bijna voorbij, wat gaat dat snel! Om 08.30uur hebben we ontbeten en ingepakt, we gaan op weg richting Windhoek. De temperatuur begint weer wat op te lopen. Om 11.15uur rijden we in Windhoek, tanken daar en eten samen een ijsje.
Vlak na Windhoek laten we de geasfalteerde wegen achter ons en begeven we ons op zandpaden, richting het noorden: Mowani.
Onderweg verandert het landschap van vlaktes naar bergen. Veel wilde zwijnen en mooie vogels gezien.
Het is een lange dag in de auto, en het begint al wat te schemeren. Dan horen we dat het rechter achterwiel behoorlijk leeg raakt. Oh nee, niet nu weer een papwiel… Gelukkig kunnen we hem met de compressor nog aardig bijpompen om de laatste 16 km af te leggen.
Als we eindelijk op de camping aankomen, kunnen we nog net genieten van de zonsondergang, prachtig!
De omgeving is behoorlijk groen voor de tijd van het jaar, en daar staan we van te kijken. Ook is de temperatuur hier veel aangenamer dan in Gobabis. Gelukkig blijven we hier 2 dagen.
We zetten snel de tenten op en bekijken onze mooie kampeerplaats, met koudwaterdouche omringt met palmtakken en een ploempsclo (WC-pot met een gat in de grond).
We eten couscous met ossenstaartsaus en gaan op tijd slapen.
Zaterdag 1 juli
Om 08.00uur branden we de tent uit. We hebben een prachtig uitzicht vanuit de tent, dus dat zetten we even op de film. Er is een behoorlijk hoge rots achter onze camping, dus die besluiten Arne, Matthijs en ik te beklimmen. Zo hebben we na een kwartiertje klimmen en geweldig uitzicht op onze camping, en de geweldige omgeving.
We gaan een uitstapje in de buurt maken. We gaan eerst naar Petrified Forrest. Daar krijgen we een rondleiding langs allemaal versteende boomstammen. Heel bijzonder om te zien hoe hele boomstammen zo versteend zijn. Daarna rijden we door naar de Orrelpype. Daar is een stuk van de berg die uit allemaal smalle en lange stukken steen bestaat, net allemaal orgelpijpjes, ze maken tevens ook andere geluidjes. Als laatste rijden we door naar Burnt mountain. Een kleine berg die er helemaal zwart uitziet. Helaas staat er verder geen uitleg bij, dus verzinnen we die zelf maar.
Op terug weg naar de camping gaan we met de auto langs en tankstation, we zijn op zoek naar diesel en vinden dat bij een workshop achteraf. Daar blijkt dat ze ook onze kapotte band wel kunnen repareren. Dus dat laten we dan gelijk maar ‘even’ doen…
Alles gebeurt met de hand, dus je moet gewoon wat geduld hebben.Uiteindelijk blijkt er een spijker in de band te zitten. Ruim een uur later rijden we weg richting de camping.
Daar eten we lekker kippetjes van de braai, en kletsen nog ruimschoots na bij het vuur. Tevens trotseert Matthijs de koude douche!
Zondag 2 juli
We moeten helaas deze mooie camping weer verlaten. Om 07.00uur worden we gewekt en vertrekken we, na de camping betaald te hebben bij de Lodge. Onderweg drinken we rond 11.30uur een kopje koffie bij het plaatsje Palmwag.
We zijn onderweg naar Warmquelle, de camping heet Ongongo. We gaan van het verharde zandpad af en komen op een weggetje voor kuilen en stenen. Nog 6 km naar de camping. Helaas houdt het rechterachterwiel dat niet vol. We stappen uit, want deze is alweer behoorlijk zacht.
Udo en Herman gaan met de Toyota verder om te kijken of de route naar de camping begaanbaar is. Wij wachten bij de auto en krijgen bezoek van een aantal kinderen van de plaatselijke bevolking. Als Udo en Herman terug komen blijkt dat de droogrivier het grootste obstakel gaat worden voor de VW. Daarom worden de jongens er al vast heen gebracht door Udo en rij ik met Herman die kant op. Gaten worden opgevuld en te steile hellingen worden minder steil gemaakt. Zo komen we uiteindelijk aan de overkant! De rest rijdt met Udo mee in of op de auto. Uiteindelijk zijn we om 15.00uur op de camping. Deze camping valt wat tegen, ziet er niet echt gezellig uit en ook weinig begroeiing. Maar ja, voor één nacht…
De auto wordt weer uitgepakt en de tenten opgeslagen. Daarna willen we gaan zwemmen in de warmquelle, die bij de camping hoort. Daar aangekomen horen we dat er een giftige slag al een poos in dat water zit. Hij zit ergens in de grot. Aangezien het water er erg troebel en vies uitziet besluiten Matthijs en ik niet te gaan zwemmen. Arne, Eric en Fabi wagen het er wel op.
’s Avonds ontdekken we wat een Donkey is: een reservoir met water waaronder je een vuurtje moet maken voor je warme douchewater. Dit is de eerste die we tegen komen, uiteindelijk was het ook zeker niet de laatste.
Maandag 3 juli
We zijn op tijd wakker omdat de zon de tent te erg opwarmt.Herman had met de workshop bij de camping geregeld dat zij die ochtend om 07.00uur de band zouden repareren. Dat deden ze ook wel, maar alles ging nog langzamer en primitiever dan de vorige keer. De band werd zelf nog met een voetpomp opgeblazen. Omdat er geen eind aan kwam hebben we besloten de kapotte band maar me te nemen en onderweg ergens te laten maken. Ze was het 11.00uur voordat we van de camping vertrokken.
Om 12.00uur zijn we Sesfontein, een plaatsje met een fort en een workshop.
Daar laten we de band maken, en ondertussen vermaken Fabi en Aline zich in het zwembad van het fort… Echter bleek toen we al in het water lagen dat we 10dollar p.p. moesten betalen voor het zwemmen…Maar ja, het was wel verkoelend!
Vlak buiten Sesfontein stoppen we om te eten, het is inmiddels 13.30uur. We moeten nog 100 km naar Purros. Volgens Arne moet dat een geweldige camping zijn!
We worden door Herman al gewaarschuwd dat de weg erg slecht zal zijn, vooral ook voor de auto waarin we rijden. Eigenlijk is het een weg voor een 4x4car. Dat blijkt ook wel, we kunnen niet harder dan 25-30 km per uur rijden. Veel hobbels op, kuilen in en stenen op de weg. Het is wel een hele ervaring. We doen er 4 uur over om die 100 km af te leggen. Niet echt zoals we in Nederland gewend zijn…
De camping blijkt echter vol te zijn. We mogen voor 1 nacht op een onechte plaats staan en dan de volgende dag de boel een paar meter verhuizen naar een echter campingplek.
We blijven in totaal 3 nachten. Zo gezegd, zo gedaan. We worden door middel van borden gewaarschuwd voor olifanten, die lopen in de buurt van de camping in het wild rond…brrr…
Dinsdag 4 juli
We hebben de eerste vrije dag! En slapen dus wat uit! Tegen 10.00uur staan we op en ontbijten we in alle rust. De mensen op de gebruikelijke campingplaats zijn ondertussen verdwenen, dus kunnen we alles gaan verhuizen. We hebben een mooie plek onder een grote boom. De tenten zetten we aan de ene kant neer, en de keuken creëren we aan de andere kant van de boom. Ruimte genoeg hier!
Er werden eerst flink wat reparaties uitgevoerd aan de auto en de stekker van de vriezer. We hebben gelezen en gepuzzeld. Daarna gingen we nog op pad om de olifanten te zoeken.
Na een paar kilometer vonden we verse pootafdrukken en verse uitwerpselen van de olifanten.
Het begon spannend te worden. Een heel aantal kilometers verderop zit en bron waar de olifanten vaak naar toegaan. We rijden die kant op. En met dat we de droogrivier over willen steken zien we de olifanten aan de andere kant van de rivier. Ze lopen voorbij, een stuk of 10, met 1 kleintje erbij.
Voorzichtig rijden we wat dichtbij en volgen ze. Zo kunnen we ze van dichtbij zien, filmen en fotograferen. Vooral het babatjie is erg aandoenlijk om te zien.
We zijn allemaal erg onder de indruk van het hele tafereel, en zijn nog onwetend over wat er de volgende dag zou gaan gebeuren.
Op de terugweg gaan we nog opzoek naar wat hout voor het kampvuur. Alles op de auto geladen???
Oké, terug naar de tent.
Woensdag 5 juli
Weer een vrije dag vandaag! Na een rustig ontbijt worden we door Christina zachtjes gewezen op de 2 olifanten die zo’n 15 meter van de tent af staan… Het zijn 2 mannetjes, 1 oudere en 1 jongere. We zijn verbaasd, en ruimen snel het etenswaar op in de auto’s. We pakken de camera’s erbij en zijn zo een half uur zoet. We praten zachtjes en bewegen langzaam, bang voor boze wilde olifanten. Maar ze staan gewoon rustig van de boom te vreten tegen over onze tent. Logisch???
Op een gegeven moment gaan ze zich bewegen. De kleinste van de 2 blijft bij de bomen eten, maar de oudste loopt wat naar links en gaat naast de boom staan, zo kunnen we hem goed zien. Zelfs Herman is onder de indruk, dit heeft hij ook nog nooit meegemaakt! Hij zegt tegen ons dat het heel belangrijk is om stil te zijn en niet te rennen, daar schrikken de olifanten van en dan kunnen ze boos en dus gevaarlijk worden.
Matthijs gaat vanaf een andere kant foto’s maken en is dus even weg. Even later wil hij weer bij ons terug komen. Maar hij moet het pad van de olifant kruizen en dat heeft hij te laat door. Op het moment dat hij het pad over wil steken komt ook de olifant eraan. De olifant versnelt zijn pas en maakt zichzelf groot! Matthijs maakt zichzelf uit de voeten, gelukkig doet hij dat rustig en gaat hij niet rennen van de schrik, hij verschuilt zich achter de auto. De olifant wilde hem alleen maar laten weten dat hij hier de baas is en dat wij op zijn terrein zijn. Olifanten willen absoluut niet dat jij hen in de weg gaat staan Alles loopt gelukkig goed af, maar Matthijs staat flink te shaken bij de tent. Dat was even een ervaring!
Nadat de olifanten zijn vertrokken en iedereen is bijgekomen van dit avontuur, gaan we ’s middags nog naar de Ovahimba’s, een culture village iets verder op. We gaan alleen met Herman, Cordy, Fabi en wij twee. De rest blijft op de camping.
De Ovahimba’s is een volk dat leeft in Namibië. De vrouwen hebben een bruin/ rode huid.
Dat komt omdat ze zich niet met water wassen, maar met een bepaalde steensoort. Die vermorzelen ze en smeren dat met een soort vet op hun huid. We hebben een hele demonstratie gehad, ook hoe ze hun kleren wassen en ze hebben een dans voor ons opgevoerd. We hebben bij hun onze souvenir gehaald: een echte speer, waarmee de mannen van het kamp overdag jagen.
Donderdag 6 juli
Ook vandaag worden weer vroeg gewekt, want de olifanten zijn er weer! Ze staan weer op dezelfde plek als gisteren van de boom te eten. Totdat er 3 honden, die bij de campingbeheerder horen, op de olifanten af liepen. Ze begonnen flink te blaffen, waardoor de olifanten schrokken. De grootste olifant rent achter de honden aan en toetert luidt. Dat was een geweldig kabaal. De kleine olifant rent de andere kant op en kwam even later weer. Hij werd opnieuw uitgedaagd door één van de honden, deze keer gaat hij er ook achter aan. Ze rennen gelukkig precies de andere kant op, en niet richting onze tent. We hebben er wel een stuk van kunnen filmen, vooral dat toeteren is heel bijzonder.
We gaan vandaag weer op pad. We pakken alles in en kunnen om 09.50uur de camping verlaten.
We vertrekken weer richting Sesfontein: dus weer 100km over veel gehobbel. Rond 13.30uur zijn we bij Sesfontein en eten we wat. Om 14.15uur vertrekken we weer, we rijden nu richting Opuwo. Onderweg beginnen de bergen weer op te doemen en voor we het weten rijden we stijl tegen de berg omhoog, wat een verschil met een paar kilometer terug.
Als we rond 16.30uur bij Opuwo aankomen, ligt daar in één keer een teerweg voor ons! De eerste sinds lange tijd. De vraag is alleen: voor hoelang?
Opuwo is een wat groter stadje, met een aantal supermarkten (de eersten sinds lange tijd), campings en toeristen.
Bij Opuwo vinden we een camping bij een country hotel. Het hotel is zeer luxe, we mogen even binnen kijken. Op het terras met zwembad hebben we een prachtig uitzicht over een heel aantal bergtoppen… Helaas slapen we in de tent…
Vanaf de camping kunnen we dat mooie uitzicht helaas niet zien, maar de camping is wel de meest luxe die we tot nu toe gehad hebben. Namelijk met een gewoon toiletgebouw, douchen verwarmd d.m.v. een geiser, enz…
Die avond waren Arne en Fabi aan de beurt om te koken, en het werd macaroni met salade: heerlijk! Matthijs kreeg zijn eerste kampvuur-aanmaak-lessen.
Vrijdag 7 juli
We vertrekken om 09.45uur weer uit Opuwo en rijden richting Ruacana een grote plaats in het noorden van Namibië, zo tegen de grens van Angola. Daar willen we wat boodschappen doen, maar de winkel blijkt zo goed als leeg te zijn… Dus we rijden door naar de supermarkt iets verder op: de Spar. Gelukkig hebben we nog steeds teerweg om over te rijden, daardoor kunnen we meer kilometers afleggen in minder tijd.
We eten onderweg een broodje met vis, uitjes en appel (door Christina gemaakt). We zien voor het eerst weer veel water om ons heen, er ligt wat verder op zelfs een meer! Heel raar, en dat terwijl de rest van Namibië zo ontzettend droog was.
Aan het einde van de middag komen we aan in Ondangwa, waar we een camping gereserveerd hadden. Het is een camping met een soort museumpje, waar ze een heel dorp van vroeger hadden nagemaakt. We konden de tenten overal neerzetten waar we wilden. Omdat we er maar één nacht zouden blijven hebben we de tenten dicht bij een overkapping met picknicktafels gezet.
Mooi handig, hoefden we geen tafels en stoelen uit te pakken.
We spelen ’s middags nog wat kaartspelletjes, en hebben zelfs Stap-op gespeeld met Arne.
Matthijs heeft die avond voor het eerst helemaal zelf het kampvuur aangemaakt!
De douche is zonder warm water, maar daar zijn we ondertussen al wel aan gewend geraakt.
Morgen rijden we door naar het Etoshapark!
Zaterdag 8 juli
We staan ook deze morgen weer vroeg op. Om 09.45uur vertrekken vanaf de camping en rijden naar het Etosha national park, het is 22912 km² groot. Daar komen we om 11.30uur aan bij de gate. We melden ons aan en betalen voor iedereen. Nu blijkt dat je geen rauw vlees mee mag nemen in het park, i.v.m. de MKZ-crisis, dus de vriezer wordt geïnspecteerd. Helaas raken we daarbij 2 hoenders (kippen) kwijt. Die worden ingenomen, gelukkig hebben ze er 1 over het hoofd gezien, hebben we toch nog wat te eten ’s avonds.
We mogen verder en rijden na een minuut al tegen een grote kudde zebra’s aan. Daartussen bevinden zich ook Gnoe’s (blau wilderbees), en tientallen bokjes.
We rijden door het oostelijke deel van het park, en zijn op zoek naar de luipaard en de leeuwen. Deze hebben we helaas niet kunnen vinden, maar wel weer giraffen en olifanten.
Midden in Etosha ligt een grote Pan, een grote droge witte vlakte.
En zo zijn we langzaamaan naar Namutoni gereden, daar hebben we in het winkeltje nog wat souvenirs en eten gekocht.
Op het laatste stuk in het park kwamen we nog veel lieve kleine Damara dikdiks (hele kleine bokjes) tegen, die zien er echt heel schattig uit.
Bij de gate waar we er uit wilden werden alle paspoorten e.d. weer gecontroleerd, gelukkig mochten we er wel weer uit! Zo’n 25 km verder op lag de camping waar we gereserveerd hadden: Sachsenheim. Daar hadden we de hele camping in het bos voor ons alleen. Met een groot toiletgebouw, zo had iedereen zijn eigen WC en douche. Alleen hadden we geen stroom en was er dus ook geen licht binnen…
We hadden de donkey, voor het warme water al vast flink opgestookt, toen even later Udo ging kijken bleek de waterleiding te zijn geknapt, en het stuk achter het toiletgebouw stond dus helemaal blank, en het was pikkedonker. Gelukkig kon Udo naar wat graafwerk het lek vinden. Wij met z’n allen op zoek naar de hoofdkraan… Maar waar zou die zitten? Geen idee, dus de hele camping afgezocht zonder resultaat. Dan maar de beheerder van de camping en de lodge bellen, maar die nam de telefoon niet op… Wat nu? Dan maar er heen rijden. De lodge waar de camping bij hoorde lag zo’n 3 km verder op. Herman en Eric gaan er heen. De beheerder is gelukkig net terug van de jacht. Maar die geeft aan eerst iets belangrijkst te moeten doen (een dode eland ophalen, die ze geschoten hadden) en dan zouden ze naar de camping komen om de waterleiding te repareren.
Ondertussen zijn we al gewend aan de Afrikaanse manier van werken, dus we wachten rustig af… En hopen dat ze vanavond nog zullen komen…
Gelukkig komen ze die zelfde avond nog langs, en maken de waterleiding onprofessioneel in orde, maar hij redt het tot de volgende dag en dan zouden ze er mee verder gaan.
We konden die nacht rustig slapen zonder natte voeten.
Zondag 9 juli
Vandaag kunnen we weer eens heerlijk uitslapen. Ook al komt daar vaak weinig van omdat we ook op tijd in bed liggen, en de zon je er vanzelf uitbrandt. We brunchen heerlijk met scrumbeld eggs en bacon, van de scottelbraai! Heerlijk stevig ontbijten.
Tegen 13.00uur gaan we op weg om nog eens in het Etoshapark te zoeken naar de leeuwen, luipaarden en neushoorns. En ja hoor, Cordy zag ze het eerst…: 2 leeuwen, een mannetje en een vrouwtje lagen op een open vlakte… We rijden snel naar de andere kant van de vlakte, want daar zijn ze beter zichtbaar. Ze zijn op honyemoon, want ze liggen alleen maar bij elkaar en paren elk kwartier. Wist je dat ze dan 3 dagen ook niet jagen op andere dieren?
Een eindje verderop zagen we een aantal giraffen en zebra’s en bokjes, die waren allemaal erg op hun hoede en keken ook allemaal de kant van de 2 leeuwen op. Vlakbij de leeuwen lag ook nog een blackbackedjackal. Het was dus een mooie dag voor ons om de dieren te bekijken.
Om 17.00uur waren we weer terug op de camping. De waterleiding was ondertussen weer gemaakt, dus we konden weer gewoon douchen. Het was een heerlijk ontspanen dagje.
Maandag 10 juli
Onze laatste week breekt aan…L We gaan vandaag op weg naar Botswana. Daarom staan we vroeg op, want we moeten ongeveer 600 km rijden, en een grens passeren.
Om 08.00uur rijden we van de camping weg. Gelukkig hebben we weer de hele weg teerweg. We rijden eerst iets naar het zuiden naar Groot Fontein, daarna rijden we naar het noorden waar we om 15.00uur bij Mohembo de grens overgaan.
Omdat we nog met tijdsverschil zaten in Namibië konden we nu ons horloge weer een uur vooruit zetten. In 2 tellen is het een uur later!
Daarna is het nog 40 km naar Shakawe. In Shakawe zien we huisjes bij elkaar staan die zijn opgebouwd uit bier en colablikjes. Zo wordt de hele constructie gemaakt en daarna wordt alles dichtgesmeerd met zand en modder. Tevens hebben we daar getankt bij de Shell, gelukkig hadden ze op de 2 pompen die er waren, Diesel en Benzine.
Om 17.00uur zijn we op de camping… aan de Okavangadelta… waar krokodillen en nijlpaarden zitten…
Gelukkig waren de oevers hoog genoeg zodat ze niet naar boven konden komen. Bij aankomst lag er gelijk al een kleine krokodil op een boomstam in de zon. ’s Avonds hebben we couscous et ossenstaartgoulash gegeten.
We lagen al een poos in de tent en hoorden we opeens een heel raar laag geluid: Nijlpaarden!!! We hebben ze nog een paar keer gehoord, maar ’s morgens niet kunnen vinden.
Dinsdag 11 juli
We blijven maar 1 nachtje, helaas, want de camping lag erg mooi aan de rivier. We rijden om 10.30uur verder naar het zuiden, naar het onderste puntje van de Okavangadelta, Maun. Dit is een grote stad in Botswana, dus tijd voor de laatste keer boodschappen doen bij de Spar. We slaan flink wat vlees in voor de laatste dagen.
De camping is wat minder, we hebben hem wel voor ons alleen de eerste nacht. De washokjes zijn matig. Achteraf bleek die van de vrouwen wel mee te vallen, maar die van de heren was echt verschrikkelijk. Er zat veel koper in het water en dat zag je dus overal in het washok terug. Maar het was wel de eerste camping met een zwembad voor de campinggasten! Dus uiteraard gaan we om 17.00uur (nadat de tenten opgeslagen zijn) het water in. Het water is alleen steenkoud… en de zon is al weg, dus echt warm was het niet, maar we hebben gezwommen!
Ons avondeten bestaat uit biefstuk, ook wel moeeee’s genoemd (naar het geluid van de koe). We hadden bij de supermarkt 3 kilo meegenomen, dus niet 1 maar zeker wel 2 stukken per persoon. Het is in Botswana dan ook wel een stukje goedkoper dan in Nederland.
Morgen gaan we naar de Makoro… Aangezien ze niet willen zeggen wat het is, wachten we het rustig af. En gaan weer op tijd slapen.
Woensdag 12 juli
Ondanks dat het een vrije dag is moeten we toch op tijd uit bed, om 06.30uur worden we gewekt. We moeten om 08.00uur bij de receptie klaar staan voor de excursie van deze dag.
Uiteraard is onze gids + auto er nog niet als wij al bij de receptie staan. Om 08.15uur komt hij aanrijden, we stappen in en rijden weg. We rijden een klein stukje over de teerweg richting Maun, maar slaan daarna van de weg af niemandsland in.
Na een kwartiertje stoppen we bij een klein armoedig dorpje, waar weer huizen staan opgebouwd uit bierblikjes. Het blijkt dat onze gids daar woont en zijn rijbewijs was vergeten, dus die moest hij even ophalen.
We rijden verder over zandweggetjes en veel begroeiing. Om 09.30uur zijn we bij de Makoro’s. Het blijken een soort kano’s te zijn die uit boomstammen is gehouwen. Elke Makoro heeft zijn eigen gids, die duwt de makoro voort door het water met behulp van een lange stok.
Om 09.45uur varen we weg, door het riet heen. Binnen de kortste keren hebben we al een houten kont van de boomstammen, echt heel prettig is dat niet. Dan is ook al bekend dat de makoro van Arne en Fabi lek is, ze worden heel erg nat. We varen 2 uur door het water en het riet. Verder kunnen we helaas niet veel van de omgeving zien. De zon schijnt volop, dus flink insmeren.
Vlak voor de pauze varen we voorzichtig langs een aantal nijlpaarden. We houden goed afstand, aangezien het hele gevaarlijke dieren zijn. Er liggen er 4 in het water. We maken snel wat foto’s en video. Voor de rest hebben we de nijlpaarden alleen maar gehoord.
Na 2 uur hebben we een pauze, we leggen aan bij een eiland, in de Okavangadelta. Vlakbij op het eiland lopen nog 3 olifanten rond.
De lunch zat bij de excursie in, dus we halen ons eten uit de koelbox. Voor iedereen is er een piepschuimendoosje, met daarin een wit bolletje gezond, een koude gare kip en een zakje chips. Tevens was er voor iedereen 1 liter water. Na het eten gaan we nog even op olifanten jacht over het eiland.
Ondertussen hebben de gidsen geprobeerd de makoro van Arne en Fabi waterdicht te maken.
Na een uur beginnen we aan de terugreis. We varen sneller terug dan heen, want met 1½uur zijn we terug. We moeten nog even wachten op onze gids met de auto en rijden dan terug naar de camping.
We zijn flink verbrand.
’s Avonds gaan we met z’n allen uiteten in het restaurant van de lodge. Dat is als afscheid…
Het eten was eenvoudig, maar wel lekker. Wat opvallende dingen tijdens het eten:
- bier wordt in blikjes opgediend met een leeg glas
- koffie en thee: selfservice (oplossen)
- toilet: vlak voor de keuken rechtsaf, naar buiten en dan het volgende huisje: toilet!
- Bepaalde gerechten van de kaart zijn niet aanwezig
- Is je glas of bord leeg, dan wordt het gelijk weer weg gehaald.
Toch wel heel grappig, om dat zo mee te maken. Het is verder heel gezellig!
Udo en Christina blijven nog één dag in Maun, terwijl wij morgen verder rijden naar Serowe.
Donderdag 13 juli
We staan weer vroeg op, want we hebben opnieuw een rit van ongeveer 600 km voor de boeg.
Udo en Christina slapen lekker uit. Als alles is ingepakt gaan we nog even met z’n allen op de foto.
Om 08.30uur vertrekken we en nemen we afscheid van Udo en Christina en Alex.
Eerst nog even de auto aanduwen want die wil niet starten…
We weten niet hoe de wegen zijn onderweg, en dat blijkt een grote verrassing. We hebben stukken over een zogenaamde teerweg gereden, met ‘potholes’. Of te wel gaten in de weg. Nu vielen die gaten wel mee, maar regelmatig was het teer van de weg verdwenen.
We rijden door een gebied waar een grote kalkvlakte is, daardoor is het heel erg stoffig in de lucht. Alles ziet er grauw uit, wel weer bijzonder.
Om 15.00uur zijn we bij Serowe, daar weten we een plekje te bemachtigen in het Khama Rhino Sanctuary. Een groot natuurreservaat met vooral veel neushoorns.
Omdat we op tijd zijn kunnen we nog even een rondrit maken in het reservaat, opzoek naar de neushoorns!
En die vinden we: een moeder met een kleintje aan het water. Het zijn indrukwekkende dieren. We rijden nog 1½uur rond en zien nog veel dieren, maar helaas geen luipaard. Wel genoeg mooie bomen waar die in zou kunnen liggen, maar helaas… geen luipaard voor ons deze vakantie!
We hebben een mooie niet omheinde kampeerplek voor ons zelf, midden in de bossen, lekker donker ’s nachts. Hier waren de WC’s en douches weer goed voor elkaar. Onze laatste maaltijd in Botswana: noodles (macaroni) met vlees en salade. Na het eten begint de discussie of we nog moeten afwassen of alles zo in de auto laden en het morgen door Johanna (de vaatwasser) zouden laten schoonmaken. Maar helaas, we moeten toch afwassen…L
We gaan weer op tijd slapen, het wordt voor ons een hele lange dag. We vallen in slaap met allerlei onbekende dieren geluiden op de achtergrond.
Vrijdag 14 juli
DE LAATSTE DAG!
We staan om 06.45uur op, en pakken voor de laatste keer de tent in en daarna alles in de auto. Om 08.45uur vertrekken we richting Zuid- Afrika! Het was nog 2½uur rijden naar de grensovergang, dus dat viel wel mee. Om 11.15uur checken we uit in Botswana, en kunnen we inchecken in Zuid-Afrika. We zijn weer terug in het land van Herman en Cordy!
We rijden via Potgietersrust, en eten daar bij de KFC.
Om 15.00uur rijden we de straat weer in, in Pretoria! Onder het genot van veel herrie, door het liedje ‘Cause I got high. Iedereen is blij weer heelhuids thuis te zijn.
Ook de honden zijn door het dolle heen dat we er allemaal weer zijn!
Nu is het eerst uitpakken geblazen en alles een beetje opruimen. Daarna gaan we douchen en eten Linzensoep gemaakt door oma.
Matthijs pakt de tassen weer opnieuw in, zodat alles mee kan. En dan is het wachten totdat we weg gaan naar Johannesburg.
Vlak voordat we weggaan komt oma er aan met 2 kleine cadeautjes voor ons. Ze zijn van Elana (het nichtje), er zitten 2 after-eights in en een lief kaartje. Echt heel schattig.
Om 20.30uur is het dan zover! We nemen afscheid van Cordy, oma en de honden die blijft thuis. We pakken de auto nog 1 keer in, maar nu alleen met onze spullen, wel heel erg raar… We willen nog helemaal niet weg! Maar het vliegtuig moeten we wel halen, dus we gaan toch maar.
Onderweg tanken we nog even vlakvoor Johannesburg. We rijden daar het terrein op en zoeken naar de Diesel. Een jongen komt er aan gerend en laat zien waar de pomp is. Terwijl we daar heen rijden vraagt die jongen of we uit Botswana komen!!!???!!! Herman vraagt hem hoe hij dat zo denkt, het antwoord is: your car is so dirty! We stonden er wel even van te kijken! En we hebben er erg om gelachen!
We zijn om 21.30uur op het vliegveld. Voor het inchecken moeten we dan al afscheid nemen van de rest van de familie, we zwaaien ze uit. Nu is het definitief voorbij…L We gaan met een brok in onze keel verder.
Gelukkig geen problemen bij het inchecken, onze tassen worden ingeseald. We krijgen 4 stoelen toegewezen, ruimte genoeg dus…
Nadat we de douane gepasseerd zijn duiken we nog een grote souvenirwinkel in, en kopen nog het één en ander voor onze Afrika-kamer.
Om 23.00uur gaan we aan boord van het vliegtuig, een boeiing 747 en om 23.30uur stijgen we op, we verlaten Zuid- Afrika en gaan op weg naar Nederland. De reis verliep zonder problemen, we hebben ongeveer 2 uur kunnen slapen, wat films gekeken, en gegeten.
Zaterdag 15 juli
Om 10.00uur landen we weer op Nederlandse bodemJ Gelukkig is alles goed gegaan.
We wachten nog een poosje op de bagage en kunnen dan op zoek naar de trein.
Op schiphol bellen we vast met de familie dat alles goed is met ons.
Om 11.13uur vertrekken we met de trein naar Zwolle. Daar worden we opgehaald door Chris en Nathalie. We drinken bij hun nog een kopje koffie en rijden dan naar de stad om gelijk de foto’s weg te brengen.
Tegen 14.30uur zijn we weer thuis! De vermoeidheid valt nog mee ondanks alles. We ruimen vast wat spullen op, draaien een was, doen boodschappen en halen dan eindelijk onze lieve katten weer op!
De vakantie is voorbij, het was echt geweldig!
